salisim icin yazmistim bunu kac sene once...

if everyone goes away i will stay...

lisede

daha 16 ya da 17 yaşındayım

aslında "daha" kelimesi için belki de çok geç ama

benim için yaşım daha 16 ya da 17 idi...

 

etrafında alıştığın ancak bir türlü kaynaşamadığın arkadaş grupları;

içinde çok farklı karakterlerle karşılaşmanın şaşkınlığı;

ruhunda yalnız evden uzak düşmüş olmanın verdiği sahte yıkıntı;

omzunda sanki dünyanın yükü;

gözlerimde durmayan yaşlar...

 

yuvarlandılar mı yanaklarımdan aşağı kaydılar mı bilemem ayrıntısını ama kesinlikle süzülmediler..

o süzülmeyen gözyaşları biriktiklerinde önünde duramazdım hiç hem de hiç!

bir insanın arabanın kontrolünü kaybetmesinden beter bir şey kendisinin kontrolünü yitirmesi!

hıçkırıkların arasında konuşmaya çabalarsınız "niye ağlıyorum?", "çığlık atmaya çalışırsınız hani sesiniz çıkmaz ya rüyalarda, yine çıkmaz çünkü her an biri kapının önünden geçebilir sizi duyabilir, yahut gerçek anlamda kontrolü yitirdiyseniz zaten ihtiyacınız olan şeyi bile yapacak haliniz olmaz...

koku...

sadece insanlara özgü değil..

ama herkesin kokusu kendine özgü

salişimin kokusu mesela

gözlerimin dolmasıyla anılardan süzülerek gelen koku

onu direk vücut cisim olarak hatırlatmasa da, bana getirmese de

sırılsıklam ettiğim omzunun göğsünün verdiği huzur...

bir insan

bir kalp ki

sevmekten ötesini yapabilmek istetiyor karşısındakine

böyle konuştuğumu duysa yine biliyorum hatalıyım abartıyorum gibi gibi gibi...

ama bir yürek bir ruh bir zihin olarak hatırlıyor, seviyor ve özlüyorum ben onu

ve ben

ve en kötü anı

ve yanında olamadıysam da

ve olamayacağıma dair korkularım daimi olsa da

yine o

yine en kötü anım

yine yanımdaydı

yine de olacaktır

 

insan diye herkese aynı şey deniyor ama

insan olmak herkese nasip değil bence..

ya da bu kadar güzel insanlık kimseye nasip değil...

 

orta okulda ya da lise yatakhanesinde - iki alkol sefası arası - kılmaya çalıştığım namazlarda

ellerimi kaldırmaya çekinip de sinik bir şekilde kucağıma yerleştirip dua etmeye çalıştığım kandillerde

kendimi suçlu ya da günahkar ya da kötü ya da aciz biri gibi hissettiren var ya

asla kıyaslamam çünkü salihama yapılan bir yanlıştır bu...

ama farklı yollar farklı duygularla olsa da

kalp bu beden bu ruh bu aynı malzeme bu

 

canımın acımasını engelleyen o ruha duyduğum sevgi, görevinin yetiremememişlik ve suçluluk, sahiplenme sahiplenilme, imrenme övünme