Hafıza denilen şey ne kadar ilginç çalışıyor! Normalde unuttuğum, ya da unuttuğumu sandığım şeyler tamamen alakasız şeyler yaparken birden zihnimde canlanıveriyor!
Annemle babam ilk boşandıklarında babam burada ev tutmuştu, gözlerim doldu o bos evdeki yalnız hali gözümün önüne gelince. Annem burnumuzdan getireceği için ne kardeşim ne ben gidip de babamda kalmadık. Haftada bir gece belki. Tabi her hafta değil. Sadece annemi suçladım önce, sonra babamın boşanma süresince bize nasıl davrandığı geldi aklıma.
Ben bilemedim kim haklıydı kim haksızdı, kim kimi kırdı.
Annem akşam üzeri, teyzesini aldatan babasını savunan kuzeni için "ne çocuklar yetiştirmişler, babası bok yiyor çocuğu da çanak tutuyor" dedi, güldü küçümser bir ses tonuyla. Bre kadın, ben neydim peki, senin yediğin boka da ben göz yummadım mı? Boşanmanızı bir nevi ben sağlamadım, hızlandırmadım mı? Bak sen de nasıl çocuk yetiştirmişsin.
Durup durup kendimi yiyeceğim ömrüm boyumca, sizden birini suçlayamayıp, kendimi bitireceğim böyle.
No comments:
Post a Comment