bazen sonsuz huzur bazen lanet olası bu yalnızlık

Ellerimi ne zaman klavyeye gotursem içimdeki piyano (buraya ne kelime uygun olur bulamıyorum) özlemi diyelim, artar. parmaklarımı aptal saptal tuşlara basarak , aptal saptal kelimeler, cumleler yazarak, dunyaya hic bir katkı getirmeden belki de daha da zarar vererek evimin ekmeğini kazanıyorum. Onun yerine aynı hareketleri yaparak melodiler oluşturabilmeyi çok isterdim.

Ufakken, (hatta ufaklığımdan beri) piyano hep parası olanların hakkı, ilgi alanı sanırdım. Sanmayı bıraktım, artık öyle olduğunu biliyorum. Sahip olamayacağını bildiğin şeyler için üzülmek çok çaresiz burakıyor insanı. Bilerek hala istiyor, özeniyorsun çünkü.

Her neyse.
Dinlemekle yetiniyoruz işte.
Dinlemekle yetinenlere, Feridun Düzağaç'ın Çok Geç şarkısını Melis Danişmen'den dinlemelerini tavsiye ederim.